Schrijven is iets wat ik al van jongs af aan doe.

Om mijn gedachten kwijt te kunnen. Om dingen van me af te schrijven wanneer het in mijn hoofd te druk werd.

Het is eigenlijk ook de reden dat ik ooit ben begonnen met bloggen.

Niet omdat bloggen nog zo lekker in de mode is, want eerlijk… ik heb al jaren niemand meer over een blog gehoord.

Maar omdat schrijven voor mij één van de manieren is waarop ik mezelf het beste kan uiten.

En wat ik misschien nog wel het mooiste vind aan schrijven, is dat je iets achterlaat van wie je op dat moment was.

Je kunt jaren later iets teruglezen en precies voelen waar je toen stond.

Wat je dacht.
Waar je bang voor was.
Waar je je druk om maakte.

En soms lees ik dat terug en denk ik echt:

Meid… je wist nog niet eens de helft van wat er allemaal ging gebeuren.

Maar ergens geeft me dat ook vertrouwen in het leven.

Want hoe druk ik me op sommige momenten ook maakte, hoe vaak ik dacht dat ik niet wist hoe iets ooit goed moest komen… uiteindelijk kwam ik er altijd doorheen.

Niet altijd zoals ik het had bedacht.

Maar ik kwam erdoorheen.

Een stukje van mezelf uit 2021

Deze week vond ik een oud stuk terug dat ik in december 2021 had geschreven.

Ik begon te lezen en halverwege dacht ik maar één ding:

Fuck.

Niet omdat ik vergeten was waar ik toen doorheen ging. Zoiets vergeet je niet.

Ik was vooral vergeten hoe ik toen in het leven stond.

Hoe normaal chaos voor mij was geworden.

Hoe boos ik was.

Hoeveel ik vluchtte.

Hoe hard ik naar buiten wees, omdat naar binnen kijken nog veel te pijnlijk was.

Ik schreef toen:

“Mijn reflectie in de spiegel was iemand die ik niet meer herkende.”

En die zin kwam nu anders binnen.

Want ik weet nog precies wie die vrouw was.

Ze werkte.
Ze ging uit.
Ze vluchtte.
Ze verdoofde.

Ze hield zichzelf bezig met alles wat ervoor zorgde dat ze maar niet stil hoefde te staan.

Want zodra het stil werd, kwam alles omhoog.

De boosheid.
Het verdriet.
De teleurstelling.
De pijn.

En vooral die ene vraag:

Hoe ben ik hier in godsnaam terechtgekomen?

Ik weet nog goed wat er gebeurde wanneer die vraag door mijn hoofd dwaalde.

Boosheid. Onmacht. Verdriet. Pijn.

Want ergens wist ik zelf ook dat ik mezelf kwijt was.

Ik wist alleen niet meer waar ik haar moest zoeken.

Wanneer chaos vertrouwd voelt

Op dat moment zat ik in allesbehalve een gezonde relatie.

En ook op dat gebied was chaos voor mij de bekende weg.

Ik kende ingewikkeld.
Ik kende spanning.
Ik kende vechten.

Dus ergens voelde iets wat totaal niet goed voor mij was toch vertrouwd.

Mijn leven voelde op dat moment als een complete ravage waar ik zelf geen uitweg meer in zag.

Ik was mezelf ergens onderweg compleet kwijtgeraakt.

Vraag me niet waar of wanneer.

Ik had alleen wel geleerd hoe ik mezelf ondertussen overeind moest houden.

Rug recht.
Hoofd omhoog.
Doorgaan.

Dat was sterk zijn voor mij.

Sterk betekende niet breken.

Sterk betekende dat niemand hoefde te zien wat er werkelijk achter die rechte rug gebeurde.

Hoe hard het stormde, ik hield mezelf wel overeind.

En heel lang dacht ik dat dat kracht was.

Maar eigenlijk was ik vooral heel goed geworden in overleven.

Niet gelukkig. Comfortabel.

Het bizarre is dat ik op een gegeven moment zelfs dacht dat dit gewoon mijn leven was.

Ik was zo gewend geraakt aan chaos dat ik me er bijna comfortabel in voelde.

Niet gelukkig. Comfortabel.

En daar zit een groot verschil tussen.

Iets kan je kapotmaken en alsnog vertrouwd voelen, puur omdat je niet anders kent.

Misschien is dat achteraf gezien wel één van de hardste lessen geweest.

Dat iets bekend kan voelen zonder dat het goed voor je is.

Dat je ergens jarenlang in kunt blijven hangen, niet omdat je daar gelukkig bent, maar omdat je simpelweg niet weet hoe iets anders voelt.

Er zit meer in jou

Pas toen ik echt op één van de diepste punten van mijn leven zat en oprecht niet meer wist hoe ik verder moest, begon er iets door die boosheid heen te komen.

Heel klein in het begin.

Een gevoel.

Er zit meer in jou.

En ook:

Er moet meer in het leven zitten dan dit.

Maar dit…

Dit is de weg niet meer.

Het was geen lichtstraal uit de hemel.

Geen prachtig spiritueel moment waarop ik ineens mijn hele levensdoel begreep.

Was het maar zo makkelijk.

In het begin was het vooral een fucking irritant stemmetje.

Eentje dat iedere keer terugkwam.

En hoe harder ik probeerde om het te negeren, hoe harder het leek te worden.

Er zit meer in jou.
Er zit meer in jou.
Er zit meer in jou.

En eerlijk?

Ik wilde dat helemaal niet horen.

Want als er daadwerkelijk meer in mij zat…

Als ik diep vanbinnen wist dat ik niet voor dit leven gemaakt was…

Dan betekende dat ook dat ik iets moest gaan doen.

Dan kon ik mezelf niet eeuwig blijven vertellen dat mijn leven nou eenmaal zo gelopen was.

Dan kon ik niet alleen blijven kijken naar wat anderen hadden gedaan.

Naar wat mij was overkomen.

Naar waarom ik geworden was zoals ik was.

En wat ga ík er nu aan doen?

Op een gegeven moment kwam er een veel kuttere vraag tegenover te staan:

Oké. En wat ga ík er nu aan doen?

En precies daar begon voor mij het echte werk.

Niet Soul Unfiltered.

Dat bestond toen nog helemaal niet.

Ik wist nog niet waar dit proces mij naartoe zou brengen.

Ik wist niet wie ik vijf jaar later zou zijn.

Ik wist alleen dat ik niet langer kon doen alsof ik dat stemmetje niet hoorde.

Want ergens onder alle chaos, boosheid en pijn zat nog steeds een stukje van mij dat wist:

Dit is niet alles wat ik ben.

En misschien begon daar uiteindelijk alles.

Niet op het moment dat mijn leven ineens beter werd.

Niet op het moment dat ik alle antwoorden had.

Maar op het moment dat ik voor het eerst begon te geloven dat er misschien nog een versie van mij bestond die ik nog niet kende.

Een versie die niet alleen maar aan het overleven was.

Een versie die niet iedere dag hoefde te vechten om overeind te blijven.

Een versie die misschien ooit zou begrijpen dat rust niet hetzelfde is als leegte.

Dat liefde niet hetzelfde is als strijd.

En dat kracht niet betekent dat je nooit mag breken.

Als ik die vrouw uit december 2021 nu iets zou kunnen vertellen, zou ik haar niet vertellen hoe alles gaat lopen.

Ik denk niet eens dat ze me zou geloven.

Ik zou haar alleen vertellen:

Blijf luisteren naar dat irritante stemmetje.

Je hebt nog geen idee waar het je gaat brengen.

Maar het heeft gelijk.

Er zit meer in jou.