Over alles wat ik dacht te moeten hebben, en de vrijheid die ik bijna vergat.

Afgelopen donderdag ben ik 35 geworden.

Vijfendertig. Jezus.

35 klinkt voor veel mensen als een leeftijd waarop je toch wel een beetje alles op orde zou moeten hebben.

En om heel eerlijk te zijn, had ik mijn leven vroeger op deze leeftijd behoorlijk anders voorgesteld.

Een carrière die lekker loopt. Een partner, kinderen, een duidelijk plan voor de komende jaren.

Ik dacht dat ik het allemaal wel een beetje geregeld zou hebben.

Maar als we het lijstje erbij pakken van hoe de maatschappij vindt dat een vrouw van 35 haar leven zou moeten hebben ingericht, ben ik blijkbaar nog lang niet klaar.

En ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik me daar nooit druk om heb gemaakt.

Sterker nog, ik ben er oprecht verdrietig om geweest.

Ik heb lange tijd het gevoel gehad dat ik achterliep. Dat andere mensen verder waren, dat bepaalde dingen voor hen vanzelf leken te gaan, terwijl ik me afvroeg waarom het bij mij allemaal anders liep.

Soms voelde het zelfs alsof het me gewoon niet gegund was.

En dat gevoel kan behoorlijk aan je vreten.

Want hoe meer je kijkt naar wat er nog ontbreekt, hoe minder je ziet van wat er ondertussen wél is.

Ik kon ontzettend bezig zijn met waar ik nog niet was. Wat er nog moest gebeuren. Wat anders had gekund. Waarom sommige dingen bij mij niet liepen zoals ik had gehoopt.

Maar weet je wat het gekke is?

Ik voel me inmiddels helemaal niet meer achterlopen.

En dat is misschien wel de grootste verandering.

Natuurlijk heb ik nog steeds momenten waarop ik denk: kom op, we hebben nog wel wat te doen.

Ik ben niet ineens een vrouw geworden die op een berg zit te mediteren en nergens meer iets van hoeft.

Integendeel.

Ik wil nog steeds veel. Misschien zelfs meer dan ooit.

Maar ik heb geen zin meer om mijn hele leven te beoordelen op alles wat er nog ontbreekt.

Want als ik eerlijk terugkijk naar waar ik vandaan kom, had ik vroeger niet eens kunnen bedenken hoe mijn leven er vandaag uit zou zien.

Niet omdat ik geen dromen had.

Maar omdat mijn wereld toen een stuk kleiner was.

Ik kende bepaalde omstandigheden zo goed dat ik lange tijd dacht dat dat gewoon het leven was.

Dat je je aanpast aan wat er gebeurt. Dat je doorgaat. Dat je probeert er het beste van te maken.

En nu ben ik 35.

Ik heb inmiddels zoveel verschillende kanten van het leven gezien dat ik weet dat er veel meer mogelijk is dan wat je op dat moment voor je ziet.

Ik heb ook meerdere keren opnieuw moeten beginnen. En als ik daar nu op terugkijk, zie ik dat er uiteindelijk altijd weer een weg uit een situatie kwam.

Niet altijd makkelijk en zeker niet altijd op de manier die ik had bedacht.

Maar er kwam beweging.

En misschien heeft dat me ook wel geleerd om minder bang te zijn wanneer dingen anders lopen dan gepland.

Want ik weet inmiddels dat mogelijkheden zien en ze daadwerkelijk benutten twee verschillende dingen zijn.

Daar ben ik nog steeds mee bezig.

En dat vind ik eigenlijk best mooi.

Want wanneer hebben we met elkaar afgesproken dat je op een bepaalde leeftijd klaar moet zijn?

Alsof het leven een fucking checklist is.

Ik merk dat ik daar steeds minder mee heb.

Niet omdat die dingen voor mij niet belangrijk zijn. Ik wil ze juist ontzettend graag.

Maar ik wil ze omdat ze passen bij het leven dat ík wil opbouwen.

Niet omdat ik op mijn 35ste moet kunnen bewijzen dat ik goed bezig ben.

En daar zit voor mij een groot verschil.

Ik vraag mezelf de laatste tijd steeds vaker af wat ik nou écht van het leven wil.

En het antwoord blijft eigenlijk steeds hetzelfde.

Vrijheid.

Niet een beetje vrijheid.

Ik wil de vrijheid om mijn eigen keuzes te maken. Om mijn tijd in te delen zoals ik dat wil. Om ergens vol voor te gaan, maar ook om van richting te veranderen wanneer iets niet meer bij me past.

Vrijheid op ieder gebied van mijn leven.

En toen ik daar eens goed naar keek, besefte ik iets waar ik zelf eigenlijk een beetje om moest lachen.

Ik heb al veel meer van die vrijheid dan ik mezelf ooit heb laten beseffen.

Ik heb inderdaad geen partner die thuis op me wacht.

Maar dat betekent ook dat ik zo laat thuis kan komen als ik wil.

Ik hoef mijn plannen niet eerst met iemand af te stemmen. Ik kan spontaan ergens naartoe, mezelf verliezen in een nieuw idee of besluiten dat ik mijn tijd de komende weken volledig in een project wil stoppen.

Ik heb geen gezin dat ik iedere dag draaiende moet houden.

En begrijp me niet verkeerd, ik heb ontzettend veel respect voor vrouwen en mannen die dat wel doen. Die naast hun eigen ambities ook de verantwoordelijkheid dragen voor een partner, kinderen en alles wat daarbij komt kijken.

Dat is een leven waar ik zelf ook ooit naar heb verlangd.

Maar ik ben zo lang bezig geweest met het feit dat ik dat nog niet had, dat ik bijna vergat te kijken naar wat mijn huidige leven me juist mogelijk maakt.

Want ik kan gaan en staan waar ik wil.

Ik kan mijn bedrijf bouwen met vallen en opstaan.

Ik kan iets proberen, ontdekken dat het toch niet is wat ik wil en vervolgens een andere richting kiezen.

En ja, natuurlijk heb ik verantwoordelijkheden. Ik kan ook niet zomaar alles laten vallen en doen alsof geld geen rol speelt.

Maar ik heb wel ruimte.

Ruimte om te ontdekken.

Om te ondernemen.

Om fouten te maken zonder dat iedere beslissing meteen gevolgen heeft voor een heel gezin.

En hoe meer ik daarover nadenk, hoe meer ik besef dat ik jarenlang vooral heb gekeken naar de verantwoordelijkheden die ik nog niet had, zonder stil te staan bij de mogelijkheden die dat me gaf.

Ik was zo bezig met het leven dat ik nog niet had, dat ik bijna vergat om het leven dat ik wél heb te leven.

En dat vind ik eigenlijk best confronterend.

Want stel je voor dat ik straks vijftig ben.

Dat ik dan terugkijk op deze jaren en besef dat ik alle ruimte had om te ontdekken, te reizen, mensen te ontmoeten, projecten op te bouwen en gewoon lekker mijn eigen gang te gaan.

Maar dat ik die hele periode vooral verdrietig ben geweest omdat mijn leven er niet uitzag zoals ik ooit had bedacht.

Wat een fucking zonde zou dat zijn.

En misschien is dat wel iets wat veel meer mensen doen.

Niet alleen mensen van 35.

We hebben allemaal wel een beeld van hoe ons leven eruit zou moeten zien.

De één wil een gezin, de ander een succesvol bedrijf. Een mooi huis, financiële vrijheid, een bepaalde positie.

En voor je het weet ben je zo druk met wat er nog moet komen, dat je nauwelijks meer ziet wat je vandaag al hebt.

Terwijl iemand anders misschien juist verlangt naar de vrijheid die jij zo vanzelfsprekend vindt.

Dat betekent niet dat we allemaal maar tevreden moeten zijn met onze situatie.

Ik ben de laatste die zou zeggen dat je je dromen moet opgeven.

Ik wil nog steeds mijn eigen huis. Ik wil financieel onafhankelijk worden. Ik wil Soul Unfiltered laten uitgroeien tot een serieus bedrijf. En ik sta absoluut open voor liefde en alles wat daarbij hoort.

Maar ik wil niet meer wachten met leven totdat dat allemaal geregeld is.

Want wie heeft eigenlijk bepaald dat het leven dat ik nu heb slechts een tussenfase is?

Dat ik pas echt geslaagd ben wanneer ik bepaalde dingen kan afvinken?

Ik merk dat ik mezelf tegenwoordig vaker die vragen stel.

En misschien komt dat ook doordat ik anders met mijn eigen gedachten ben gaan omgaan.

Ik neem niet meer automatisch alles wat ik denk voor waarheid aan.

Wanneer ik mezelf betrap op de gedachte dat ik achterloop, probeer ik eerst te kijken waar ik dat eigenlijk op baseer.

Achter op wie?

Volgens welke planning?

En wie heeft die planning überhaupt gemaakt?

Ik stop. Ik voel. En dan beslis ik wat ik met die gedachte doe.

Dat lukt me niet altijd, maar het heeft me wel veel rust gegeven.

Ook mijn vertrouwen in het leven speelt daarin mee. Ik heb inmiddels vaak genoeg meegemaakt dat een situatie anders liep dan ik wilde, maar uiteindelijk toch weer nieuwe mogelijkheden bracht.

Ik hoef niet meer iedere omweg meteen als een mislukking te zien.

En dat betekent niet dat ik nu achteroverleun en denk dat alles vanzelf wel goedkomt.

Ik heb nog genoeg te doen, geloof me. 😂

Maar ik ben wel gestopt met mezelf voortdurend het gevoel geven dat ik ergens anders zou moeten zijn.

Dus hier zit ik.

35 jaar.

Niet getrouwd. Geen kinderen. Nog niet in mijn eigen huis. Mijn bedrijf volop aan het bouwen.

En voor het eerst kijk ik niet naar dat lijstje alsof het bewijs is van alles wat ik verkeerd heb gedaan.

Ik kijk naar mijn leven en zie hoeveel ruimte ik heb om er nog iets ontzettend moois van te maken.

Misschien komt er ooit een tijd waarin mijn leven er heel anders uitziet. Met een partner, een gezin en verantwoordelijkheden die ik nu nog niet heb.

En misschien kijk ik dan met een glimlach terug op deze periode, waarin ik nog zoveel vrijheid had om gewoon mijn eigen gang te gaan.

Dus waarom zou ik daar niet nú van genieten?

Ik ben 35 geworden.

Ik heb nog lang niet alles wat ik wil.

Maar ik heb mezelf, mijn plannen, mijn vrijheid en het vertrouwen dat ik mijn eigen richting kan bepalen.

En misschien ben ik inderdaad niet waar ik vroeger dacht dat ik op mijn 35ste zou zijn.

Maar ik ben eindelijk op een punt waarop ik niet meer het gevoel heb dat ik ergens anders moet zijn om van mijn leven te mogen genieten.