Ik wist precies hoe ik een ander door dit gevecht zou begeleiden. Alleen stond ik er deze keer zelf voor.

Deze week ging ik naar een event.

Ik ben aan het bouwen aan Soul Unfiltered en het is tijd om echt meer de wereld in te gaan.

Niet alleen schrijven. Niet alleen posten. Niet alleen vanuit mijn eigen omgeving bouwen.

Ik heb ook met mezelf afgesproken dat ik mijn wereld wil verbreden.

Nieuwe mensen ontmoeten. Nieuwe plekken. Dingen doen die ik normaal misschien niet zo snel zou doen.

Uit mijn comfortzone.

Ik begeleid zelf mensen in dit soort processen. Ik zeg vaak dat juist in ongemakkelijke situaties groei kan ontstaan. Dat je niet kunt verwachten dat je leven verandert wanneer je alleen maar blijft doen wat veilig en vertrouwd voelt.

En ja… ik zeg het vaker:

Wat ik tegen anderen zeg, moet ik zelf ook doen.

Anders kan ik net zo goed mijn bek houden.

Tot het ineens dichtbij komt

Dus ik, met mijn ADHD-hoofd en hyperfocus, zag weken geleden een event voorbijkomen op Instagram.

Leuk. Inspirerend.

Ik schreef me gelijk in. Geen seconde over nagedacht.

Dat is natuurlijk ook makkelijk als het nog weken duurt. Lindsey van over drie weken zoekt het wel uit.

Op dat moment zag ik mezelf daar al helemaal staan.

Nieuwe mensen ontmoeten. Netwerken. Vertellen over Soul Unfiltered. Mijn wereld verbreden.

Hartstikke leuk allemaal.

Tot het event ineens niet meer over een paar weken was, maar over een paar dagen.

Mijn hoofd had eigenlijk al besloten: we gaan niet.

En natuurlijk kwam daar een hele goede reden voor.

Mijn wimpers waren niet op tijd bijgevuld.

Ja. Mijn wimpers.

Blijkbaar was dat ineens een geldige reden waarom ik niet naar een event kon.

En ergens wist ik zelf ook wel:

Lindsey, dit is bullshit.

Het ging helemaal niet om die wimpers. Mijn hoofd was gewoon alvast een verhaal aan het bouwen waarmee ik kon rechtvaardigen waarom ik lekker in mijn comfortzone mocht blijven.

Want:

Mijn wimpers zijn niet gedaan, ik ga de volgende keer wel.

Klinkt een stuk makkelijker dan:

Ik vind het gewoon fucking spannend om daar alleen naar binnen te lopen.

Nu was ik zelf aan de beurt

Twee dagen voor het event begon er toch iets te knagen.

Misschien moet ik toch gaan.

Eigenlijk wist ik het antwoord al.

Ik moet gaan.

Niet omdat iemand mij verplichtte, maar omdat ik wist dat dit precies zo’n situatie was waar ik tegen iemand die ik begeleid over zou zeggen:

Je weet zelf waarom je dit spannend vindt. Nu moet je alleen nog beslissen of je dat je keuze laat bepalen.

Lekker dan.

Nu was ik zelf aan de beurt.

Ik moest denken aan mijn eerste foto online.

Doodeng.

Nu plaats ik foto’s zonder erbij na te denken.

Mijn eerste video heb ik volgens mij honderd keer opnieuw opgenomen. Nu zet ik een camera neer en praat ik.

Dat vergeten we soms.

Dingen die nu normaal voelen, waren ooit ook fucking ongemakkelijk.

Iedere eerste keer is eng totdat het niet meer de eerste keer is.

En hoe hard mijn hoofd ook tegenstribbelde, er zat iets onder dat sterker werd.

Ga.

Na al dat zelfonderzoek weet ik ondertussen gelukkig een beetje het verschil.

Mijn hoofd komt meestal met complete presentaties.

Argumenten. Scenario’s. Redenen.

Vooral heel veel redenen.

Dat andere gevoel is veel simpeler.

Ga.

Dus ik ging.

De parkeerplaats was al een overwinning

Alleen.

Onderweg heb ik mezelf moed ingesproken.

Gewoon naar binnen.

Je hoeft niks te bewijzen.

Je hoeft niet de hele zaal te kennen.

Gewoon gaan.

Ik parkeerde voor de deur.

En werkelijk alles in mij wilde weer omdraaien.

Niemand weet dat je hier bent.

Je kunt nog weg.

Ga lekker naar huis.

Morgen doen we gewoon alsof dit nooit gebeurd is.

Maar ik stapte uit.

En ik ging naar binnen.

En toen kwam eigenlijk pas de volgende confrontatie.

Want blijkbaar was naar binnen gaan niet het enige waar ik iets te doen had.

Zelfvertrouwen is niet overal hetzelfde

Eenmaal binnen voelde ik me ongemakkelijk.

Ik kende niemand. Ik wist niet goed hoe ik mezelf ergens tussen moest mengen.

Ik sprak wel met mensen, maar ik zag achteraf ook genoeg momenten waarop ik gewoon op iemand af had kunnen stappen.

Niet gedaan.

En dat irriteerde me.

Vooral omdat dit helemaal niet het beeld is dat ik normaal van mezelf ken.

Ik sta juist sterk in mijn schoenen.

Als leidinggevende stuur ik mensen aan. Ik voer moeilijke gesprekken. Ik spreek mensen aan wanneer dat nodig is. Ik neem beslissingen.

Ik heb echt geen moeite om mijn mond open te trekken.

En inmiddels begeleid ik ook mensen in hun eigen proces. Ik spiegel gedrag, stel ongemakkelijke vragen en probeer iemand juist te laten kijken naar de plekken waar diegene zichzelf tegenhoudt.

En vervolgens stond ik daar zelf.

In een nieuwe ruimte. Tussen mensen die ik niet kende.

En blijkbaar kon dezelfde Lindsey die op haar werk stevig staat en anderen begeleidt ineens denken:

Laat mij hier maar even rustig zitten.

Juist dát vond ik interessant.

Omdat het me weer liet zien dat zelfvertrouwen niet zo simpel is als: je hebt het wel of je hebt het niet.

Ik kan in de ene ruimte ontzettend stevig staan en in een andere ruimte ineens onzekerheid voelen.

Die twee kunnen blijkbaar gewoon tegelijk waar zijn.

En ik denk dat dat belangrijk is.

Want soms denken we dat groei betekent dat je ergens nooit meer last van mag hebben.

Alsof ik, omdat ik anderen begeleid, zelf niet meer onzeker mag worden.

Alsof ik, omdat ik leidinggevende ben en sterk in mijn schoenen sta, automatisch iedere nieuwe ruimte binnenloop alsof ik de tent bezit.

Nou.

Niet dus.

Het verschil zit voor mij ergens anders.

Ik herken het nu.

Ik durf ernaar te kijken.

En ik hoef mezelf er niet voor af te wijzen.

De ranglijst die niemand had gemaakt

Maar ik ga het ook niet mooier maken dan het is.

Ik maakte mezelf daar kleiner.

Niemand anders deed dat.

Niemand had tegen mij gezegd dat ik daar niet hoorde. Niemand had gezegd dat zij beter waren.

Maar ik begon te kijken.

Te vergelijken.

Wie is verder?

Wie weet meer?

Wie heeft meer bereikt?

Wie hoort hier duidelijk wel?

En voor ik het wist had ik mezelf ergens onderaan een ranglijst gezet die helemaal niemand behalve ik had gemaakt.

Dat kwam de dagen daarna eigenlijk pas echt binnen.

Want ik ben Soul Unfiltered aan het bouwen.

Ik begeleid mensen. Ik schrijf over patronen. Over verantwoordelijkheid. Over jezelf serieus nemen. Over jezelf niet kleiner maken.

En dan loop ik zelf een nieuwe ruimte binnen en mijn hoofd zegt ongeveer:

Ja leuk allemaal Lindsey, maar misschien moeten we hier gewoon even onze bek houden.

Daar zat voor mij de echte spiegel van deze week.

Niet:

Zie je wel, je bent helemaal niet zo zelfverzekerd als je dacht.

Nee.

Dat is weer van dat alles-of-niks-gelul.

Ik bén sterk.

Ik kan leiding nemen.

Ik kan andere mensen begeleiden.

Ik heb mezelf op genoeg momenten bewezen.

En blijkbaar zijn er óók nog ruimtes waarin ik moet leren om diezelfde Lindsey mee naar binnen te nemen.

Het één haalt het ander niet onderuit.

Sterker nog, volgens mij is dat juist het hele punt van groei.

Dat je niet wacht tot je nergens meer onzeker over bent, maar dat je steeds meer delen van jezelf leert dragen op plekken waar je dat nog niet gewend bent.

Wie ben ik als niemand mij kent?

Want thuis weet ik wie ik ben.

Op mijn werk weet ik wie ik ben.

In mijn eigen omgeving weet ik wie ik ben.

Maar wie ben ik wanneer ik een ruimte binnenloop waar niemand mij kent?

Waar niemand weet wat ik heb meegemaakt.

Waar niemand weet wat ik kan.

Waar niemand weet hoeveel werk er achter Soul Unfiltered zit.

Waar ik niet automatisch een rol heb waarin ik mijn plek al ken.

Blijkbaar gebeurt daar nog iets in mij.

Mooi.

Dan heb ik daar dus iets te doen.

Niet mezelf afstraffen.

Niet analyseren tot ik erbij neerval.

Gewoon vaker gaan.

Want zichtbaar worden via een blog of video vind ik ondertussen steeds normaler.

Maar daar zit nog controle in.

Ik bepaal wat je ziet.

Ik kan iets opnieuw opnemen. Een zin verwijderen. Nog even nadenken.

Een ruimte binnenlopen waar ik niemand ken heeft geen edit-knop.

Daar sta je gewoon.

Met je hele hebben en houden.

En met je wimpers die blijkbaar niet op tijd zijn bijgevuld.

Mijn comfortzone klinkt verdomd overtuigend

Misschien is dát precies de oefening voor mij.

Niet nóg langer achter de schermen bouwen totdat ik mezelf eindelijk klaar genoeg vind voor grotere ruimtes.

Maar die ruimtes ingaan.

Ook wanneer ik me ongemakkelijk voel.

Ook wanneer ik niet meteen weet waar ik moet staan.

Ook wanneer mijn hoofd mij probeert wijs te maken dat iedereen daar verder is dan ik.

Want als ik mijn wereld groter wil maken, kan ik niet tegelijkertijd eisen dat alles vertrouwd blijft voelen.

Dat gaat gewoon niet.

En mijn comfortzone zegt trouwens ook niet netjes:

Lindsey, ik ben bang. Blijf alsjeblieft thuis.

Was het maar zo makkelijk.

Hij klinkt veel slimmer.

Vandaag komt niet goed uit.

Volgende keer ga ik echt.

Ik ben niet voorbereid.

Ik ken daar niemand.

Misschien is dit toch niet mijn ding.

Of blijkbaar:

Mijn wimpers zijn niet gedaan.

Allemaal verschillende verhalen.

Maar soms zit er precies dezelfde boodschap onder:

Blijf maar waar je bent. Hier weten we tenminste wie we zijn.

En daar wil ik niet meer automatisch naar luisteren.

De winst zat niet in hoe ik overkwam

De winst van deze week zat daarom niet in hoeveel mensen ik sprak.

Niet in hoe ik daar overkwam.

En ook niet in dat ik ineens de meest zelfverzekerde versie van mezelf was.

Dat was ik niet.

De eerste winst zat op die parkeerplaats.

Mijn hoofd zei: omdraaien.

En ik stapte uit.

De tweede kwam binnen toen ik zag:

Oh shit, ik maak mezelf hier kleiner.

En misschien wordt dat de volgende keer mijn oefening.

Niet ineens de burgemeester van het event worden.

Gewoon één persoon meer aanspreken.

Een keer opstaan wanneer mijn eerste reactie zegt dat ik lekker moet blijven zitten.

Mezelf voorstellen voordat ik twintig minuten heb bedacht hoe.

Kleine dingen.

Maar wel bewegen.

Ik moet zelf ook blijven groeien

Want ik ben niet alleen bezig Soul Unfiltered groter te maken.

Ik moet mezelf ook toestaan mee te groeien met de ruimtes waar ik het naartoe wil brengen.

En misschien is het juist goed dat ik dit tegenkwam.

Omdat ik mensen begeleid in precies dit soort processen.

Ik wil nooit degene worden die vanaf de zijlijn roept hoe iemand door zijn ongemak heen moet bewegen, terwijl ik zelf alleen nog maar kies voor situaties waarin ik al sterk sta.

Die spiegel moet ook mijn kant op kunnen.

Dus ja.

Deze week stapte ik uit mijn comfortzone.

Als coach.

Als leidinggevende.

Maar vooral gewoon als Lindsey.

Niet volledig zelfverzekerd.

Niet perfect.

En zeker niet met bijgevulde wimpers.

Maar ik stapte wel uit.

En de volgende keer stap ik niet alleen door die deur. Dan neem ik mezelf ook wat meer mee naar binnen.