Laatst werd ik ineens emotioneel.

Niet omdat het slecht met me gaat.
Eigenlijk juist het tegenovergestelde.

Ik ben rustiger geworden in mezelf.
Mijn leven heeft meer richting.
Ik begrijp mezelf beter.
Ik maak andere keuzes.
Ik ben bezig met dingen waar ik oprecht in geloof.

Mijn leven voelt steeds meer als míjn leven.

En toch zat ik daar ineens met tranen in mijn ogen.

Ik dacht eerst:

Wat is dit nou weer?

Want ik wil helemaal niet terug.

Niet naar de chaos.
Niet naar bepaalde patronen.
Niet naar hoe ik soms met mezelf omging.

Maar hoe langer ik erbij stilstond, hoe meer ik besefte:

Er is fucking veel veranderd.

Niet alleen ín mij.
Om mij heen ook.

De kant van groei waar we minder over praten

En dat klinkt allemaal zo mooi wanneer we het over persoonlijke groei hebben.

Je leven veranderen.
Een betere versie van jezelf worden.
Loslaten wat niet meer bij je past.
Voor jezelf kiezen.
Eindelijk rust vinden.

Klinkt prachtig.

Maar het echte werk is toch iets minder Instagram-waardig.

Want veranderen betekent niet alleen dat je nieuwe dingen krijgt.

Je raakt ook dingen kwijt.

Mensen.
Situaties.
Plekken.
Gewoontes.
Dynamieken die jarenlang normaal voor je waren.

En soms zelfs delen van jezelf waarvan je pas later beseft dat je ze mist.

In de chaos zat ook leven

In mijn oude leven zat veel chaos.

Maar in die chaos zat ook spanning.

Er gebeurde altijd wat.

Ik leefde regelmatig op het randje.

Ik wist soms aan het begin van een avond oprecht niet waar die avond zou eindigen.

Was dat altijd goed voor me?

Absoluut niet.

Maar was het alleen maar ellende?

Ook niet.

Ik heb keihard gelachen.
Ik heb verhalen meegemaakt die je niet eens kunt verzinnen.
Ik was spontaan.
Onbezonnen.
Er waren mensen om me heen.
Er zat leven in.

Alleen zat er vaak ook een rekening aan vast.

En op een gegeven moment wilde ik die rekening niet meer betalen.

Alles wat ik wilde was rust

Alles wat ik aan het begin van mijn proces eigenlijk wilde, was rust.

Eindelijk rust in mijn hoofd.
Rust in mijn leven.

Niet continu ergens achteraan rennen.
Niet steeds brandjes blussen.
Niet wakker worden en denken:

Godverdomme. Wat heb ik nou weer gedaan?

Gewoon rust.

En het gekke is:

Ik heb gekregen waar ik om vroeg.

Niet dat mijn leven nu één grote zen-retraite is. Laten we niet overdrijven.

Maar ik weet tegenwoordig veel beter wat wel en niet goed voor me is.

Ik herken sneller wat me leegtrekt.
Ik voel eerder wanneer iets niet klopt.
Ik weet beter waar mijn grenzen liggen.

Ik weet ook dat iets vanavond ontzettend leuk kan zijn en Lindsey van morgen met de teringzooi kan laten zitten.

En dat bewustzijn zou ik voor geen goud meer willen inleveren.

Als je eenmaal beter weet

Alleen zit daar ook iets irritants aan.

Als je eenmaal beter weet, kun je niet meer doen alsof je het niet weet.

Je kunt niet zeggen dat je rust wilt en ondertussen alles blijven voeden wat je onrust geeft.

Je kunt niet een ander leven willen en dezelfde keuzes blijven maken.

Je kunt niet jezelf steeds beter leren kennen en vervolgens blijven opduiken op plekken waar je jezelf iedere keer weer verlaat.

Op een gegeven moment gaat groei iets van je vragen.

Keuzes.
Grenzen.
Afscheid.

En dat is het gedeelte waar we het volgens mij te weinig over hebben.

Want ja:

Alles in het leven heeft een prijs. Ook de goede dingen.

Rust heeft mij ook iets gekost

Rust heeft mij ook iets gekost.

Om rust te krijgen moest ik afscheid nemen van een deel van de spanning waar ik jarenlang op leefde.

Groei heeft mij ook iets gekost.

Want niet iedereen kon meegroeien.

Niet iedere situatie paste nog.
Niet iedere dynamiek kon blijven bestaan zodra ik anders naar mezelf begon te kijken.

En soms gebeurde dat niet eens met ruzie of één grote explosie.

Soms kijk je op een dag om je heen en denk je gewoon:

Shit. Dit is niet meer mijn leven.

En misschien deed dat me laatst wel zo veel.

Omdat niet alles wat ik achterliet slecht was.

Dat is misschien wel het kutste aan groeien.

Soms neem je afscheid van iets waar óók liefde zat.

Iets kan mooi zijn geweest en toch voorbij zijn

Ik heb mooie herinneringen aan periodes waar ik nooit meer naar terug zou willen.

Ik heb gehouden van mensen die vandaag niet meer in mijn leven staan.

Ik heb gelachen in situaties waarvan ik nu weet dat ze niet goed voor me waren.

En ik hoef die mooie stukken niet ineens zwart te maken om mijn keuzes van vandaag te rechtvaardigen.

Iets kan mooi zijn geweest en toch voorbij zijn.

Dat vind ik een belangrijke.

Want iets missen betekent niet automatisch dat je het terug wilt.

Ik kan iemand missen en de deur dicht laten.

Ik kan van een herinnering houden zonder hem opnieuw te willen beleven.

Ik kan terugdenken aan een oude versie van mezelf en denken:

Meid, wat hebben wij geleefd.

En tegelijkertijd weten:

Nee schat.
We gaan absoluut niet terug.

Misschien werd ik daarom emotioneel

Misschien werd ik daarom emotioneel.

Niet omdat ik twijfel aan waar ik nu sta.

Maar omdat ik ineens voelde hoeveel er daadwerkelijk veranderd is om hier te komen.

Ik heb zo lang vooruitgekeken.

Gebouwd.
Geprobeerd mezelf beter te begrijpen.
Geprobeerd mijn leven anders in te richten.

Dat ik soms vergeet om te kijken naar wat er onderweg allemaal achter me is komen te liggen.

En misschien mag dat ook even pijn doen.

Niet alles hoeft meteen omgezet te worden in een wijze levensles.

Sommige dingen waren belangrijk.
Sommige mensen waren belangrijk.
Sommige versies van mij waren belangrijk.

Ze hoeven niet mee naar mijn toekomst om een plek in mijn verhaal te mogen houden.

Groei wist mijn verleden niet uit.

Het veranderde alleen wat ik nog mee wilde nemen.

En kijk naar wat ervoor terugkwam

En wanneer ik dan kijk naar wat ervoor teruggekomen is…

Rust.
Richting.
Nieuwe mensen.
Nieuwe dromen.
Soul Unfiltered.
Meer vertrouwen in mezelf.
Een leven dat steeds meer klopt met wie ik daadwerkelijk ben.

Dan weet ik ook:

Ik zou die rekening opnieuw betalen.

Niet omdat afscheid makkelijk was.

Niet omdat alles wat achter me ligt ineens niks meer betekent.

Maar omdat ik eindelijk begrijp waarvoor ik het deed.

Ik ben dankbaar voor waar ik nu sta.

Ik ben trots op de vrouw die ik aan het worden ben.

En soms mis ik wat niet met me mee kon.

Die twee dingen kunnen prima naast elkaar bestaan.

Misschien is dat ook groei.

Niet doen alsof het verleden niks meer voor je betekent.

Maar ook niet vergeten waarom je verder bent gelopen.

Want alles heeft een prijs.

En voor het eerst voelt het leven dat ik ervoor terugkreeg die prijs ook waard.